“Bir kahve molasında, yazdıkça netleşen bir hayat”

Kimi zaman hiç uyunmamış gecelerin ertesinde pazartesiler cuma oluyor, cumalar pazartesi. Aylar geçiyor, değişiyor mevsimler; hiç yaşanmamışlar gibi.Oysa ne çok sene birikti ardımda.Bilmiyorum ki, birikecek mi bir bu kadar daha?… Read more ⇢

Bazı insanlar var; hayatlarında gerçekten bir şey üretmekten çok, başkalarının hayatına dahil olarak var oluyorlar. Kendi alanlarını büyütmek yerine, başkalarının alanına girerek kendilerine yer açmaya çalışıyorlar. Ve bunu öyle normalleştirmişler… Read more ⇢

Bazen ortada elle tutulur hiçbir şey yokken bile insanın içi sıkışıyor. Gün normal akıyor aslında; yapılması gerekenler yapılıyor, konuşmalar yapılıyor, hatta yer yer gülünüyor da. Dışarıdan bakınca her şey olması… Read more ⇢

Bir ekranın içine sığdırılmış hayatlar var artık.Işığı ayarlanmış, filtresi seçilmiş, en doğru açıdan yakalanmış anlar…Her şey yerli yerinde. Gülüşler tam kararında, kahveler hep sıcak, manzaralar hep huzurlu. Sanki herkes hayatının… Read more ⇢

Herkes çalışıyor ama kimse aynı sebeple çalışmıyor.Dışarıdan bakınca yoğunluk, tempo, üretkenlik…Hepsi alkışlanan şeyler. “Helal olsun” denilen, örnek gösterilen bir düzen. Ama kimse o yoğunluğun arkasındaki gerçek sebebi merak etmiyor. Çünkü… Read more ⇢

Kimim ben? Klavyenin başına geçince bambaşka dünyalar kuran mı,yoksa kapattığında kendi dünyasını rafa kaldırdığını fark eden mi? Herkes için doğru kelimeleri bulan mı,yoksa kendine gelince susan mı? Başkalarının hikâyesini büyüten… Read more ⇢